ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ

Γ.ΞΑΝΘΟΥΛΗΣ, «Ο ΧΆΡΤΙΝΟΣ ΣΕΠΤΈΜΒΡΗΣ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΆΣ ΜΑΣ»

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΔΙΟΠΤΡΑ, ΑΘΗΝΑ 2016 (ΠΡΩΤΗ ΕΚΔΟΣΗ, 1989)

Μια όπερα στο κεφάλι του να παίζει ασταμάτητα.
Ποιανού; Ενός πατέρα που έχασε την κόρη του στα δύο της χρόνια. Ποια κόρη; Εκείνη που έκανε με τη γυναίκα που αγάπησε όταν ακόμα πήγαινε στο δημοτικό. Ποια γυναίκα; Την παιδική φίλη. Την εφηβική σύντροφο. Την ερωμένη του κολλητού του φίλου, που έγινε ερωμένη ακριβώς τη μέρα που ο Κέννετυ άφηνε το μισό του κρανίο στα χέρια της Τζάκυ.
Ξεκουράστηκες, Χαρά. […] Ξεκουράστηκες μετά δυο χρονών διαδρομή στα ημερολόγια. Δυο Χριστούγεννα, δύο Πάσχα, δύο Καθαρές Δευτέρες, δυο καλοκαίρια, δυο κεράκια. Αυτά ήταν όλο κι όλο, αλλά μην ταράζεσαι. Κοιμήσου ξέγνοιαστη μες στις μαργαρίτες. Τώρα όλα πέρασαν-και οι γιατροί και το θαύμα της επιστήμης και ο φόβος και ο πόνος και οι ελπίδες. Τώρα μπορώ να καπνίσω ένα τσιγάρο ολόκληρο πάνω απ’ το κεφαλάκι σου. […] Τώρα μπορώ να πεθαίνω, όσο γρήγορα γουστάρω.[…]
Τρεις συνιστώσες για μια αγάπη… Ένα νήμα που τύλιγε τα πόδια των ηρώων σε περίτεχνα οχτάρια είτε για να κολλάνε οι ανάσες τους είτε για απομακρύνονται οι ματιές πολλά χιλιόμετρα μακριά.
[…]Το πρώτο φεγγάρι που έληγε τον Μάρτιο του 1968 πήρε τον Αντώνη και τον κατάπιε στο δευτερόλεπτο. Μάρτιο του ’68 έφυγε ο Αντώνης απ’ την Ελλάδα, μόνος του, χωρίς τη Φανή, στέλνοντάς μου για αντίο δύο λόγια σ’ ένα χαρτί: «Θα ξαναβρεθούμε, φιλαράκο. Καλή τύχη».
Κι ύστερα ένα σύννεφο μεγάλο και αρωματικό έκρυψε τα φεγγάρια και φύσηξε μια αύρα δροσερή κι ακούστηκαν τα πουλιά της αυγής και το αεράκι έφερε βροχή, χωρίς να σταματήσουν τα πουλιά.[…]
Με φόντο το καλοκαίρι του ’74 που η Ελλάδα σαν αληθινή μητρόπολη, έπαιξε στα ζάρια την τύχη ολόκληρου του Έθνους, ο Γ. Ξανθούλης αποφασίζει να στοιχειώσει τις σκέψεις μας μια κι έξω. Αφορμή: Ο θάνατος της κόρης του ήρωα. Γεγονός: Η βίαιη επανασύνδεση των τριών φίλων. Αποτέλεσμα: Η κάθαρση.

©Μαριάννα Φλώρου, All rights reserved

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *