ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ

ΚΥΡΙΆΚΟΣ ΜΑΡΓΑΡΊΤΗΣ, «ΚΡΟΝΑΚΑ»

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΙΚΑΡΟΣ, ΑΘΗΝΑ 2017

Ποιος είναι, τελικά, ο Κυριάκος Μαργαρίτης; Ο Αρσένιος Θησέας μήπως, ή κάποιος άλλος;

Στην Κρόνακα τα πράγματα είναι δύσκολα. Περίπλοκα, ύποπτα, επιφυλακτικά. Δεν ξέρεις από πού θα ‘σου ‘ρθει. Γιατί, αυτό το βιβλίο δεν είναι απλά βιωματικό, να πεις εντάξει, ένας νέος άντρας στα τριανταέξη του χρόνια αποφάσισε να μας πει την ιστορία του, ας τον ακούσουμε· όχι όχι, η Κρόνακα δεν είναι έτσι. Είναι ένα βιβλίο εσωτερικό σαν ζύμωση που γίνεται στα σπλάχνα με μεθοδικότητα και σύνεση, μέχρι να ξεράσει αυτό που έκρυβε καιρό τώρα.

Αποκαλύπτει κομμάτια του υποσυνείδητου, ζωντανές αμοιβάδες που επιμελώς κρύβουμε  οι ελληνοκύπριοι του ’80 ή του ’90 και όταν ξαναφέρουμε αυτές τις περικοκλάδες στο μυαλό, ίσως να έρχεται η λύτρωση. Μια παιδική λύτρωση που δεν θα χρειαζόταν καν να γίνει, αν δεν τα ‘χαμε κάνει όλα λάθος.

Πώς μπλέκεται η Ρήγαινα με τα Κόμιξ, πώς η Μαύρη Τουλίπα με τον Παλλικαρίδη και πώς η βούφα με τους σεισμούς στην Πάφο –  να ένα γαϊτανάκι πληροφοριών και γεγονότων που ο Μαργαρίτης σαν έμπειρος καραγκιοζοπαίχτης, κινεί τα νήματα και τις φιγούρες. Γιατί απ’ τη σύναξη δεν θα μπορούσε να λείπει ο Καραγκιόζης.

{Οι μορφές των γυναικών ήταν σήματα, και μου έδειχναν ένα δρόμο, ίσως τον μόνο εφικτό, ζωγραφισμένο από παιδικά δάκτυλα, για μιαν Ουτοπία ή τον Παράδεισο. Τα σώματά τους ήταν συνθήματα, και κλειδιά για να ανοίξει ξανά η δυνατότητα της ομιλίας, που είναι η συνάντηση.

Το 2003 άρχισε η διάνοιξη των πρώτων οδοφραγμάτων στην Πράσινη Γραμμή. Ψευδαίσθηση νόστου. Τίποτα πιο άνοστο από την ψευδο-πραγματικότητα.}

Σφικτά δεμένη σαν κόμπος ναυτικός, η κοινή μας μοίρα περπατάει ρυθμικά στην Κρόνακα. Τελικά, ποιος είναι ο σκοπός αυτού του βιβλίου; Να μας ψυχαγωγήσει ή να μας καλλιεργήσει;

Τίποτα απ’ τα δύο. Σκοπός του συγγραφέα είναι να μαζέψει όλα μας τα πάθη και να μας τα ρίξει στα μούτρα, να προσθέσει λίγο ακόμα αλάτι στις πληγές μας κι έπειτα να μας αρπάξει απ’ τους ώμους και να μας ταρακουνήσει μέχρι να φτύσουμε κάθε ενοχή, κάθε υπεροψία και κάθε ντροπή που νιώθουμε, για ο,τιδήποτε είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με τη μεγαλόνησο.

Είναι μια καταραμένη ευλογία να ‘χεις γεννηθεί σ’ αυτό τον τόπο. Πώς αλλιώς να κρατηθούν οι ισορροπίες.

 

 

 

 

 

©Μαριάννα Φλώρου, All rights reserved

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *