ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ

Χ.Α. ΧΩΜΕΝΊΔΗΣ,  «ΝΕΑΡΌ ΆΣΠΡΟ ΕΛΆΦΙ»

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΑΤΑΚΗ, ΜΑΡΤΙΟΣ 2016

Πώς να δελεάσεις έναν άνθρωπο που δηλώνει πρώην συγγραφέας, να βγει από τη φωλιά στην οποία κρύφτηκε εδώ και τόσα χρόνια; Και μάλιστα, όχι απλά να βγει, αλλά να παραστεί και σε εκδηλώσεις που θα διεξαχθούν προς τιμή του, να δεχθεί να είναι το κεντρικό πρόσωπο ανάμεσα σε τόσο κόσμο, να μιλήσει στο κοινό, να κουβεντιάσει με θαυμαστές, να κάνει χειραψίες με τους αναγνώστες του και να χαμογελά, ευχαριστημένος και χαρούμενος;

Ένας τρόπος υπάρχει: Βρίσκεις  την αχίλλειο πτέρνα του.

Στην προκειμένη περίπτωση, το αδύναμο σημείο είναι ένα παραδεισένιο γεύμα, με κεντρικό μεζέ ένα νεαρό άσπρο ελάφι. Ο πρώην συγγραφέας στο άκουσμα του συγκεκριμένου πιάτου αισθάνεται το στόμα του να γεμίζει σάλιο, το μυαλό του δεν μπορεί να ξεκολλήσει από τη σκέψη ότι θα φάει καλομαγειρεμένο ένα νεαρό άσπρο ελάφι κι αμέσως δέχεται να ακολουθήσει τις μυστηριώδεις οδηγίες που του δίνονται, για να φτάσει στην πόλη που τον περιμένουν.

Χωρίς να δώσουμε λεπτομέρειες για την εξέλιξη της ιστορίας  θα αναφέρουμε σε βασικές γραμμές, το πόσο όμορφα κυλά η αφήγηση. Γραμμένο σε πρώτο πρόσωπο, άμεσο, ξεκάθαρο, το βιβλίο σε κρατά δέσμιό του από τις πρώτες κιόλας σελίδες. Δεν είναι τυχαία η λέξη «δέσμιος» που χρησιμοποιείται εδώ · απ’ την αρχή η ιστορία καταλαμβάνει τη σκέψη σου και συνεχίζει να «παίζει» στο μυαλό σου, ακόμα κι όταν δεν διαβάζεις.

Εικόνες ζωντανές, χαρακτήρες διαφορετικοί μεταξύ τους,  δυνατές προσωπικότητες, πλαισιώνουν τον ήρωα στην πορεία της ιστορίας. Μέσα από την αφήγηση, γρήγορα γίνεται αντιληπτό, ότι ο πρώην συγγραφέας κρύβει ένα σωρό μυστικά, ίσως όχι τόσο σημαντικά όσο το τελευταίο που αποκαλύπτεται στο τέλος του βιβλίου, αλλά διάφορα άλλα περιστατικά στα οποία κάποιος άλλος δεν θα  τους έδινε καμιά σημασία ή θα τα αντιμετώπιζε εντελώς διαφορετικά και παντελώς ανάλαφρα.

Η ευαισθησία του πρώην συγγραφέα, η σκληράδα του κάποιες άλλες φορές, το χιούμορ και οι καίριες περιγραφές ανθρώπων και γεγονότων, συνθέτουν ένα βιβλίο που διασκεδάζει και προβληματίζει συγχρόνως. Εσείς, τι θα κάνατε στη θέση του; Και μετά, πώς θα το αντιμετωπίζατε;

Με μια δόση σουρεαλισμού – μικρή δόση..!- η αγωνία του ήρωα διοχετεύεται στο μυαλό του αναγνώστη χειμαρρώδης, σαν να ζητά συντροφιά για να ημερέψει και να εξιλεωθεί.

 

 

 

©Μαριάννα Φλώρου, All rights reserved

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *