Ρίξε τα ζάρια να δω τι θα σπουδάσω

Γειά. Είμαι φίλος του Ν. Αλλά δεν ήθελα να τα πω όλα στο ίνστα. Και ξανά συγγνώμη για την  ώρα που σας έστειλα προχθές. Βασικά εγώ είμαι για σπουδές. Ήρθα πριν ένα μήνα περίπου αλλά δεν θέλω να είμαι εδώ. Οι γονείς μου αποφάσισαν για   *   επειδή θέλουν να γίνω οδοντίατρος. Δεν κατάφερα να περάσω […]

Στρατός… κι άλλες περίπλοκες έννοιες

Δεν ξέρω πώς ν’ αρχίσω αλλά η Χ. επέμενε. Ας πούμε ότι είναι έκθεση όπως έγραφα στο σχολείο. Ελπίζω να τα διορθώσετε πριν τα δημοσιεύσετε. […] Τελοσπάντων, δεν θα μιλώ για δέκα ώρες. Ποιο είναι το πρόβλημά μου; Βασικά δεν περιμένω να μου λύσετε το πρόβλημά μου, απλά θέλω μια γνώμη από ένα ουδέτερο άτομο, […]

«Λάμδα», του Γιώργου Μιχαηλίδη

Ομολογώ ότι η γραφή του Γιώργου Μιχαηλίδη με γοητεύει. Τον γνώρισα από το βιβλίο του «Τα Φονικά» κι έμελλε να τον ξαναβρώ, μετά από πολλά χρόνια, στο «Λάμδα». Μία σκοτεινή ιστορία ξετυλίγεται περίτεχνα στις σελίδες του βιβλίου. Ο Νικηφόρος Θαλασσινός καταφθάνει σε μια μυστηριώδη πόλη και καταλύει σ’ ένα παράξενο ξενοδοχείο. Το τι τον οδήγησε […]

«Τάλγκο», του Βασίλη Αλεξάκη

Το «Τάλγκο» είναι γραμμένο σε πρώτο πρόσωπο, δίνοντας μια αμεσότητα στην ιστορία. Λες και δεν αρκεί ο Έρωτας που ’χει ποτίσει κάθε σελίδα αυτού του βιβλίου. Μα πόσο εύκολο είναι να ζεις έναν Έρωτα μάταιο, γιγάντιο και αδιέξοδο; Για πρώτη φορά τον παρατήρησε, καθισμένη σ’ ένα μεγάλο μοβ μαξιλάρι. Άραγε προέβλεψε τον τυφώνα που την […]

Ζητείται απόδραση απ’ τη ρουτίνα

Η ρουτίνα δεν είναι κατ’ ανάγκη κάτι κακό. Δείχνει έναν προγραμματισμό στη ζωή μας, ότι ξέρουμε τι θέλουμε, χτίζοντας πάνω σε πράξεις κι αποτελέσματα, δίνοντάς μας το περιθώριο να δημιουργούμε. Το δημιούργημα μπορεί να μην είναι πάντα καλλιτεχνικής φύσης, όπως ένας τέλειος πίνακας ζωγραφικής ή ένα υπέροχο τραγούδι, αλλά το σπίτι που πάντα ονειρευόμασταν ή […]

Δεν είναι όλοι το ίδιο ανοιχτοί στην πλάκα

Αμέριμνος βγαίνεις απ’ το ασανσέρ και κτυπάς το κουδούνι στο σπίτι των φίλων σου. Ευθύς παρατηρείς ότι η πόρτα είναι μισάνοικτη, οπότε σπρώχνεις το πόμολο για να μπεις. Τσουπ! Ένα φιδάκι σού πέφτει στο κεφάλι και μες στον πανικό σου ακούς σπαρταριστά γέλια από μέσα! Το πλαστικό ερπετό που σε κοψοχόλιασε, το ‘χαν βάλει πάνω […]

Όσα δεν είπαν τα στόματα τα ʹπαν τα μάτια κι οι σιωπές

Εκείνες τις φορές που οι λέξεις μοιάζουν πολύ φτωχές για να εκφράσουν όσα πρέπει να λεχθούν, απλά κοιταζόμαστε. Δεν ξέρω πώς γίνεται, μα τα βλέμματά μας αποτελούν την καταλληλότερη οδό για να ταξιδέψουν όσα θέλουμε να μοιραστούμε. Λες και μπορώ να τρυπήσω το πρόσωπό σου και να δω όλα όσα σκέφτεσαι. Όλα όσα θέλεις να […]

«Το Σοφό Παιδί», του Χ.Α. Χωμενίδη

Το «Σοφό Παιδί» γράφτηκε το 1989, όταν ο συγγραφέας ήταν μόλις 23 χρονών. Η θεματολογία του βιβλίου, οι εικόνες που περιγράφονται είναι ουσιαστικά η ιστορία της Ελλάδας κατά τη διάρκεια της Χούντας. Αρχικά επικρατεί ένα ελληνοχριστιανικό κλίμα, ακολούθως η μεταπολίτευση και η μεταμόρφωση της Ελλάδας από μία υπανάπτυκτη χώρα των Βαλκανίων σε ουραγό της Ενωμένης […]

Το θράσος κάθε νέας γενιάς καλωσορίζει αλλαγές

Αν σου ‘χει τύχει να σχολιάσει η γιαγιά ή η μαμά το σκισμένο σου τζιν ή το κοντό σου μπλουζάκι, σίγουρα η ατάκα που ακολούθησε ήταν «Τον καιρό μας ήταν αλλιώς», και τσουπ, σου ‘ρχεται στο μυαλό η ασπρόμαυρη φωτογραφία με τα ευτυχισμένα πρόσωπα να χαμογελάνε πλατιά. Λες και πάντα η προηγούμενη γενιά περνούσε τέλεια, […]

Ελευθερία μες στη συντροφικότητα

Συντροφικότητα ή μοναξιά; Κι όμως, θα πρέπει να μπορείς να τα ‘χεις και τα δύο. Οι άνθρωποι δημιουργούν σχέσεις από ανάγκη για επικοινωνία, αγάπη, παρέα αλλά ταυτόχρονα, χρειάζονται τον χρόνο και τον χώρο για να βρίσκονται με τον εαυτό τους. Πού σταματά η μοναξιά και πού η συντροφικότητα καταπίνει την προσωπικότητά σου; Η ομορφιά της […]